Uszczelnianie dylatacji w nawierzchniach parkingów

Uszczelnianie dylatacji w nawierzchniach parkingów

Nawierzchnie parkingów, zarówno tych terenowych, jak i zlokalizowanych wewnątrz budynków, podlegają intensywnemu użytkowaniu związanemu z pełnioną przez siebie funkcją. Odbywa się po nich ruch pojazdów kołowych o różnej masie i różnym przeznaczeniu.

Pojazdy te na kołach transportują wodę, śnieg, sole odladzające używane do posypywania jezdni w okresie zimowym. Parkingi podlegają także zanieczyszczeniu na skutek wycieku płynów eksploatacyjnych, oleju czy paliwa z samochodów.

Narażone są też na zmiany temperatur i wynikające z nich odkształcenia oraz deszcz i wodę opadową (parkingi terenowe i niezadaszone). Obciążenia te można przyporządkować do jednej z trzech głównych grup:

  • mechaniczne (ścieranie),
  • fizyczne (termiczne),
  • chemiczne (korozja i działanie agresywnych związków chemicznych w tym kwasów).

Wszystkie te czynniki w sposób destrukcyjny oddziałują na nawierzchnię parkingów i zastosowane do jej wykonania materiały, dlatego trzeba założyć, że analogiczne obciążenia dotyczą także przerw dylatacyjnych zastosowanych w nawierzchniach parkingowych. Dobór materiałów do wykonania uszczelnień w obrębie dylatacji powinien uwzględniać intensywność użytkowania parkingu (mała, średnia, duża), oraz sposób wyeksponowania nawierzchni na działanie czynników atmosferycznych (parking terenowy, parking zadaszony, parking wielopoziomowy na stropie pośrednim, parking wielopoziomowy najwyższej kondygnacji - odkryty).

Wymagania wobec materiałów stosowanych do wypełniania szczelin na parkingach bezpośrednio narażonych na działanie czynników atmosferycznych (opady deszczu, śnieg, promieniowanie słoneczne) są znacznie wyższe niż dla materiałów stosowanych pod zadaszeniem lub na piętrach pośrednich – trzeba to uwzględnić podczas procesu projektowania i wykonywania dylatacji.

Materiały stosowane na zewnątrz budynku, poza cechami typowymi dla wypełnień dylatacyjnych, jak odkształcalność i wysoka przyczepność do krawędzi, muszą się także charakteryzować całkowitą wodoszczelnością i wodoodpornością. Dylatacje w nawierzchniach parkingowych narażone są przede wszystkim na ścieranie spowodowane ruchem przejeżdżających pojazdów kołowych, a także maszyn stosowanych do czyszczenia i konserwacji powierzchni, dlatego podstawowy wymóg dla materiałów do wypełnień dylatacji dotyczy tego aspektu.

Zaleca się, aby wypełnienie szczeliny nie było zlicowane z nawierzchnią, zapewni to wydłużoną trwałość eksploatacyjną wykonanego uszczelnienia. Do wypełniania szczelin stosowane są najczęściej masy zalewowe poliuretanowe, cechujące się wysoką przyczepnością do krawędzi dylatacji, wysoką wytrzymałością mechaniczną i odpornością na ścieranie podczas użytkowania.

Warunkiem ich właściwego funkcjonowania jest staranne wykonanie prac i zastosowanie podparcia, najczęściej w postaci sznura dylatacyjnego o odpowiedniej średnicy, umieszczonego w szczelinie.

Stosowane są również dylatacje w osłonach z profili aluminiowych z nakładkami stalowymi chroniącymi wkładkę z tworzywa sztucznego przed uszkodzeniem mechanicznym. Tego typu wypełnienia stosowane są w niszach dylatacyjnych i wklejane przy użyciu kleju epoksydowego zapewniającego wysoką stabilność połączenia.

Przy użyciu dylatacji w osłonie możliwe jest uzyskanie wodoszczelności połączenia, tak istotnego w przypadku np. nawierzchni parkingowych zlokalizowanych na najwyższym, odkrytym poziomie garażu wielostanowiskowego.